Jacek Emil Szczepański
Parterowy dom Wandy i Franciszka Radzimirskich powstał w 1932 r. przy ul. Przemysłowej na Bukowcu. W tym okresie Bukowiec tworzył samodzielne osiedle, które wytyczono w 1930 r. w dobrach Maurycego hr. Potockiego z Jabłonny. Od początku był jednak funkcjonalnie związany z Legionowem, a w 1952 r. został do niego formalnie włączony. Drewniak Radzimirskich wzniesiono według projektu architekta Bronisława Glińskiego, oficera w 2. Batalionie Mostów Kolejowych w Legionowie. Warto zaznaczyć, że zamożniejsi nabywcy chętniej kupowali na Bukowcu działki z gotowymi już willami wzniesionymi przez Zarząd Dóbr i Interesów hr. Potockiego. Kilka ich typów w stylu funkcjonalizmu zaprojektował architekt Leon Tarasin.
W czasie II wojny Franciszek Radzimiński pracował w Rejonowej Spółdzielni Rolniczo-Handlowej przy ul. Sienkiewicza. Jednocześnie w stopniu sierżanta pod pseudonimem „Rafał” działał w konspiracyjnej Armii Krajowej. Kierował referatem żywnościowym AK w Legionowie. W czasie powstania sporządził raport pt. Stany oddziałów powstańczych I Rejonu AK w Legionowie w poszczególnych dniach powstania – zgłoszone do raportu żywienia, dzięki któremu wiemy ile osób przystąpiło do powstania w naszej miejscowości. 1 sierpnia 1944 r. zaprowiantowano 860 żołnierzy AK, 2 sierpnia było ich 814, a 4 sierpnia, już po demobilizacji, 280. W AK działał także syn Franciszka – Janusz Radzimirski ps. „Roch”, początkowo harcerz Szarych Szeregów i uczeń Gminnej Szkoły Handlowej przy ul. Kopernika. Po ukończeniu konspiracyjnej Szkoły Podoficerskiej otrzymał przydział do 704. plutonu AK.
Na początku lat 50. XX w. w domu przy ul. Przemysłowej 11 mieszkał m.in. Tadeusz Bisiński, wieloletni kierownik Szkoły Podstawowej nr 1. Otoczenie domu zmieniło się wówczas nie do poznania. Zaczął on sąsiadować z wielorodzinnym osiedlem mieszkaniowym wybudowanym w stylu socrealistycznym przez Ogólnopolski Zakład Osiedli Robotniczych (ZOR). Do zobaczenia po wakacyjnej przewie, we wrześniu.
Autorka akwareli – Bożena Mańk
